het leven van broer Jon en zus Wendy Savage wordt danig overhoop gegooid wanneer zij het bericht krijgen dat hun vader Lenny woorden aan het schrijven is met zijn fecaliën. dementie heeft de bejaarde man te pakken gekregen en nog slechter wordt het wanneer zijn partner plots komt te overlijden en hij op straat kom te staan. weinig succesvolle theaterschrijfster Wendy en professor in de theaterwetenschappen Jon die tot dan volledig vervreemd zijn van hun vader - hij was in hun jeugd nu ook niet de best opvoedende ouder - moeten op zoek naar een plaats waar hij kan verblijven. zij is verzot op pijnstillers, kwijnt weg in tijdelijke jobs en compenseert dit met piekje pak met een getrouwde man, hij is cynisch depressief omdat zijn boek over Brecht maar niet wil opschieten maar vooral omdat zijn vriendin na drie jaar uitgewezen wordt naar Polen. ze beslissen om Lenny in een bescheiden rusthuis te steken wat de dochter hartzeer doet. de aftakeling van haar vader weegt emotioneel door en ze doet er alles en teveel aan om het hem gemakkelijk te maken. Jon is meer een realist - zijn vader beseft het toch niet - maar onderhuids wil ook hij het beste voor hem. deze drie tragische figuren zouden aanleiding kunnen geven tot een tragisch drama maar regisseuse Tamara Jenkins doorspekt The Savages met ironie, cynisme en milde humor zodat de bibberende onderlip tussen krachtige en mensherkenbare scènes plaats mag ruimen voor menige glimlachen. Jenkins heeft een emotioneel sterk scenario dat zonder glamour maar met enorm veel bravoure en inlevingsvermogen wordt bekrachtigd door Laura Linney, Philip Seymour Hoffman en Philip Bosco. vorig jaar was independent Little Miss Sunshine die in Gent vele harten steelde, deze keer zal dat The Savages zijn.

 

(gezien op Filmfestival Gent - oktober 2007)

 

3,5/5