heden kun je in de kinepolis bioscopen je favoriete vantage point kiezen om naar het witte doek te kijken. zit je liever achteraan, vooraan of zijdelings, je hoeft enkel maar je meest gunstige positie door te geven en je krijgt je zetel. deze keer was het kiezen voor Vantage Point, op papier een op het Rashomon prinicpe gebaseerde film waarbij een incident vanuit verschillende ooghoeken en standpunten wordt bekeken om zo stilaan tot de waarheid te komen. het incident speelt zich af in Salamanca waar een diplomatieke top wordt georganiseerd over anti-terrorisme. zelfs de president van de Verenigde Staten is hiervoor naar Spanje afgezakt om zijn speech te geven. het grote marktplein is volgepropt met een jubelende menigte terwijl de Secret Service alle reilen en zeilen in de gaten houdt. net niet voldoende echter want wanneer de president zijn toespraak houdt, wordt hij in de borst neergeschoten en breekt chaos uit die nog completer wordt wanneer er een gigantische bom afgaat. deze dramatische gebeurtenis wordt vanuit de bril van verschillende betrokken omstaanders bekeken zodat we langzaam aan meer te weten komen over het hoe en waarom. zo komen aan bod: televisieregiseusse Rex (Sigourney Weaver die emotioneel meeleeft maar na verschillende tv-camerastandpunten gegeven te hebben, volledig verdwijnt uit de film), Secret Service Agent Thomas Barnes (Dennis Quaid wil een Clint - In The Line Of Fire - Eastwood nummer opvoeren maar denkt teveel na over hoeveel diepgang hij in zijn ogen moet leggen om serieus over te komen), collega-agent Kent Taylor (Matthew Fox loopt er helemaal lost bij en kan de voorspelbaarheid van zijn rol hoegenaamd niet wegsteken), terrorist Suarez (Saïd Taghmaoui was vroeger een bokser en gebruikt die mimiek om boos over te komen), een undercoveragent (Edgar Ramirez bevestigt na zijn rol in The Bourne Ultimatum zijn underdogkunnen), een toerist (Forest Whitacker staat met paniek en verbazing in zijn ogen alles te filmen met zijn digitale camera) en de president zelf (William Hurt stelt met zijn ijzige kalmte en desinteresse het presidentschap duidelijk in vraag). met de rewind techniek van Michael Haneke brengt Pete Travis (zijn vorige film Omagh was in 2004 openingsfilm tijdens Filmfestival Gent) deze standpunten met een beklijvende rotvaart weer. na deze denderende rit vergeet hij echter diepgaande conclusies te nemen en drijft hij verder op een 24-ritme om zijn film de nodige actie te blijven geven. minpunt want dit is een doorn in het verhaal dat volledig verwaterd en aan geloofwaardigheid verliest; pluspunt omdat Travis de actie weet te onderhouden. Vantage Point kiest er zo duidelijk voor om gezien te worden als een actiethriller en moet dan ook zo beoordeeld worden alhoewel meer diepgang bevorderend geweest zou zijn om de aandacht tot het einde bij eenieder te houden. aan The Bourne Ultimatum kan hij niet tippen maar Travis balt in anderhalf uur toch wel voldoende spanning (de Opelachtervolging is top) om fans van 24 te lokken.

 

2,5/5