bij god, of aslan zoals C.S. Lewis als christelijk apologeet het in zijn kronieken zou zien, nog aan toe. spaar mij de roede. tussen 1950 en 1956 vond C.S. Lewis er niets beters op om een zevental chronologische kronieken neer te schrijven. de Ierse schrijver bezorgde zo wel avontuurlijk leesvoer aan het jeugdige publiek maar intussen heeft men in navolging van de Lord Of The Rings en de Harry Potters een Narniafranchise op het witte doek gebracht. Walt Disney scoorde dan wel in 2005 met de eersteling (The Lion, The Witch And The Wardrobe) maar naar eigen aanvoelen was dit een flauw en saai avonturenafkooksel dat cinematografisch mijlen ver achterop hinkte. de film bracht echter veel centen in de lade en logischerwijze volgt het tweede boek op het witte doek: Prince Caspian. in het koninkrijk van Telmarine is deze de rechtmatige troonopvolger maar dit is zonder de dictatuur gerekend van zijn oom Miraz. die wil kost wat kost nog voor dat Caspian zelf de kroon kan opzetten over het rijk regeren. nadat hij Caspian's vader heeft vermoord, is het de beurt aan de jonge adonis zelf. Caspian weet te ontsnappen in de bossen maar komt daar rare figuren tegen. jawel, dit is Narnia. het leger van Telmarine is niet afgeschrikt en zet de achtervolging in. Caspian roept met de hulp van een hoorn de hulp in van de goden. die zitten in Engeland, ten tijde van de tweede wereldoorlog op de schoolbanken met heimwee terug te denken aan hun heroïsche strijd. maar ze hoeven dus niet al te lang te wachten en komen terug in de magische wereld van Narnia. alleen is het 1300 jaar later en blijkt de wereld donkerder en gewelddadiger te zijn en staat het tevens aan de ondergang doordat Miraz en zijn leger het wil overrompelen. de Pevensie kinderen - Peter, Edmund, Susan en Lucy - laten zich echter niet doen en werpen zich terug op als de leiders van hun Narnia en samen met alle dwergen, minotaurs, centaurs en pratende dieren waaronder een das en een vechtlustige muis nemen ze heldhaftig de strijdbijl op tegen Miraz wiens leger echter enorm talrijk is. ach, was Aslan er maar. Andrew Adamson neemt opnieuw het roer voor zich. op animatievlak heeft hij met de eerste twee Shrek's het niveau zeer hoog gelegd maar in the real thing blijken zijn special effects, nochtans (of helaas?) ging hij in de jaren negentig bij Joel Schumacher in de leer, ondermaats. ook nu weer komt hij op de proppen met belachelijk aandoende creaturen en zijn de battles te routineus om te boeien (het gevecht tussen Miraz en Peter is zelfs behoorlijk lachwekkend). Adamson blijkt een crack te zijn in het selecteren van de juiste stemmen op de juiste animatiefiguren maar zijn acteurs in the real thing zijn te plastisch. de vier jeugdige Pevensiekinderen zijn wisselend in niveau maar vooral Ben Barnes levert een mooi en meedogenloos prestatie met geforceerde emoties en een ridicuul accent terwijl Sergio Castellitto volledig moet onderdoen voor Cate Blanchett die hier even een cameo doet. The Chronicles Of Narnia: Prince Caspian is naar mijn voorverwachtingen een tegenvaller geworden dat zich nu echter ook weet te vertalen in een mindere box-office. afleidend uit de reactie van de jonge kijkers zullen zij zich wel nog kunnen inleven in de wereld van Narnia maar voor het kritische oog is die wereld volgepropt met flauwe CGI-figuren die ik stamp u een moraal in de maag dialogen met elkaar aangaan en wanneer ze aan het vechten slaan is dit met een fluwelen handschoen die de ondermaatse visuele effecten niet kan verstoppen. die derde, The Voyage Of The Dawn Treader, hoeft dus zeker niet voor mij.

 

1,5/5