Adam Sandler hoort zowat thuis in het rijtje van o.a. Ben Stiller en Jim Carrey die een you love it reputatie hebben bij een harde kern fans die zorgen dat hun films scoren aan de box office maar ook een you hate it reputatie bij de filmcritici die likkebaardend hun pennenarsenaal boven kunnen halen om de film de grond in te boren. Billy Madison, The Waterboy, Big Daddy; eigenlijk zijn het films met flauwe grappen waarbij enkel Amerikanen in een lachbui uitbarsten. maar het moet gezegd, de Sandler in het nieuwe millenium is minder kolderiek dan in de jaren negentig waardoor Anger Management, Click en I Now Pronounce You Chuck And Larry ook bij ons eens af en toe een lach produceert. Sandler is deze keer Zohan, een Israëlische super James Bond die enerzijds een onweerstaanbare macho is en anderzijds in dienst van de Mossad als een echte killermachine alle terroristen op een hoopje schiet. maar stiekem droomt hij ervan om al het geweld achter zich te laten en in Amerika een nieuw leven te beginnen als haarkapper. en zo geschied ook. tijdens een gevecht met zijn rivaal The Phantom ensceneert hij zijn eigen dood en pakt hij zijn biezen naar New York. hij neemt de Australische identiteit van Scrappy Cocco aan en start in het haarsalon van de Palestijnse Dalia. aanvankelijk beperkt zijn Amerikaanse droom zich tot haar van de vloer vegen maar door zijn doorzettingsvermogen mag hij toch de schaar in handen nemen. en hoe, niet alleen bezorgt hij lieve oude dametjes een silky smooth hairkapsel, na de knipbeurt krijgen ze ook nog een rampestampebeurt. zijn mojo is eindeloos en al gauw heeft het kapsalon een wachtrij vol dames die op hun ... beurt wachten. maar net wanneer hij succes begint te oogsten, wordt hij enerzijds verliefd op Dalia waardoor zijn mojo alleen nog maar voor haar werkt maar anderzijds herkent een Palestijnse taxichauffeur zijn identiteit die al gauw The Phantom hiervan op de hoogte brengt. Zohan's verleden haalt hem in en betekent dit het einde van zijn kappersdroom? You Don't Mess With The Zohan neemt zichzelf geen enkele seconde serieus wat lonend is voor de absurde humor erin verweven. niets zou in het echt kunnen gebeuren maar de manier waar daar mee omgegaan wordt, doet je al lachend van neen schudden. Sandler geeft in deze vierde samenwerking met regisseur Dennis Dugan alles van zichzelf op het grappige, grollige en dolle fratsende niveau ... en het werkt. hij eigent zich een onmetelijk overdreven midden-oosten accent aan, voert zijn machostreken met lenige flair uit en met de komst van medescenarist Judd Apatow komen onze personages in genante maar plezante situaties terecht. Sandler kan irritant zijn maar als Zohan is hij zeer geschikt. spijtig dat hij zijn maatje Rob Shneider laat meedoen. hij zorgt wel voor een komisch hoogtepunt wanneer hij het netnummer van The Phantom in het Arabisch in tikt, maar in andere scènes haalt hij op humoristisch vlak maar een belabberd niveau. John Torturro maakt nog maar eens een bedenkelijke zijstap als The Phantom, Emmanuelle Chriqui is de enorm bevallige schone in het verhaal en verder zijn er niveauverschillende cameo's van Chris Rock, Henry Winkler, Mariah Carrey, John McEnroe en Kevin James (Larry uit I Now Pronounce You Chuck And Larry). You Don't Mess With The Zohan is nog steeds een Adam Sandler vehikel. zijn fans zullen er veel pap van lusten maar ook de niet fans zullen goed kunnen gniffelen met zijn nieuwste komedie.

 

3/5