bij gebrek aan de jaarlijks traditionele mangafilm (schande trouwens) ben ik maar gaan kijken naar een andere alternatieve animatiefilm van de hand van Bill Plympton. als illustrator en cartoonist kende hij publicaties in o.a. de New York Times, Vogue, Rolling Stone, Penthouse en Vanity Fair om verder te gaan in de creatie van geanimeerde kortfilms met als ultieme triomf de oscarnominaties voor Your Face en Guard Dog. met zijn langere films kent hij wat minder geluk maar Idiots And Angels is wel een stap in de goede richting. ons hoofdpersonage (de film kent geen dialoog en de personages geen namen) is een norse, boerse amorele man die mussen bekogelt met zijn wekker, andere automobilisten uitkaffert en zijn ochtendhumeur beproeft in een weinig volk bevattende bar wachtende op wapendealers. op een ochtend staat deze misantroop op met vleugels op zijn rug. tevergeefs doet hij verwoede pogingen om deze vleugels te verwijderen maar ze blijven groeien tot ze engelenvormen hebben gekregen. wanneer anderen dit ontdekken en hun eerste uitlachbuien over zijn, kunnen ze enkel maar aan één ding denken: winstbejag. vleugels op iemand zijn rug, daar valt veel geld mee te verdienen. hij wordt dan ook een uitbuitingssymbool terwijl hij in zijn gitzwarte zelve door de vleugels altruïstische en menshelpende karaktertrekken terug vindt. de monochrome animatie gekenmerkt door vooral grijskleurige potloodtekeningen is vernieuwend en alhoewel donker en somber voorgesteld verfrissend voor het visuele oog. door de afwezigheid van dialogen (je krijgt enkel gegrom en een wisselende soundtrack te horen) ben je vooral toegewezen op je ogen maar ze worden dan wel op hun wenken gediend. bij aanvang van de film zie je de traditionele ochtendtaferelen (douchen, eten, scheren, verkeer) in één beweging aan elkaar verstrengeld of ook de scène waarin onze man zijn glas leegdrinkt gezien vanuit de mondhoek zijn maar enkele voorbeelden van briljante visuele vondsten. daarnaast krijgt het oog een film noir stijl voorgeschoteld met grimmige melancholische schaduwen. en dit alles binnen een verhaal waarin de inhumaniteit wordt doorlicht. ons hoofdpersonage is niet het meest menselijke van allemaal maar wanneer hij de kans krijgt om te veranderen, wordt hij zelf geconfronteerd met de onmenselijke kanten van anderen. minpunt is dat het einde van de film dit teveel symbolisch wil benaderen maar tegen dan heb je er wel al een verbluffende pennentrekkenanimatiefilm opzitten met knappe visuele ontdekkingen die het talent van de 62-jarige Bill Plympton alle eer aan doet.

 

3/5