blijkbaar hebben Tony Gilroy en Clive Owen wel een boontje voor bedrijfscriminaliteit. Gilroy maakte zijn filmdebuut met het aangenaam verrassende Michael Clayton en Owen ging in The International de illegale wapenhandel van een bank na. beiden slagen de handen nu in elkaar en behandelen het onderwerp alsware dat John Le Carré om het hoekje kwam gluren. want alhoewel naar onderwerp men zich situeert in de moderne tijden, twee commerciële grootmachten willen elkaar de loef afsteken en de grootste portemonnee hebben, benadert men het old school gewijs via contramollenspionage. heb wel wat geduld want het duurt een tijdje vooraleer je begrijpt waar de vork en de steel zich bevinden wat een doorn in het oog is voor recensenten want hoe moeten zij er in slagen bondig de korte inhoud weer te geven? een poging: je hebt twee grootmachten in de cosmetisch verzorgende sector: Dick Garsik bezit Equikrom en Howard Tully is eigenaar van Burkett & Randle. de twee CEO's staan al jaren lijnrecht tegenover elkaar en veinzen er niet voor terug om via louche praktijken de zetten en tegenzetten van de andere partij te weten te komen. voor dit spionagegebeuren komen Ray en Claire op het voorplan. hij is een ex MI-6 die voor Burkett & Randle bespioneert, zij is ex-CIA die geïnfiltreerd is in de hoogste regionen van de beveiligingscel van Burkett & Randle. wanneer Tully een wonderformule gevonden zou hebben waar kaalhoofden wel bij varen, zetten zowel Garsik als Tully deze spionageagenten tegen elkaar in. of was dit net het plan van dit duo die elkaar jaren geleden in Dubai hebben leren kennen en hun kunde beider willen inzetten tegen hun bazen of zit er nog ergens anders een adder onder het gras? ingewikkeld mag het scenario genoemd worden en je moet geduld hebben tot Gilroy er nog eens een flashback tussengooit om wat meer ijs van de berg te kunnen schrapen maar dergelijke flashbacks geven uzelf meer tips om uit zoeken wie nu te vertrouwen is of wie dubbel spel speelt. nadeel is dat door de complexiteit je af en toe de aandacht laat varen ook al omdat de twee hoofdrolfiguren op automatic spelen. coole Clive mag dan zelf Julia Roberts (haar eerste rol na Mona Lisa Smile) overtuigd hebben om deze rol aan te nemen, meer dan een afgezaagd Ocean Eleven kopieke maakt ze er niet van waardoor ook de chemie tussen de twee ontbreekt. eigenlijk is dat andere duo, Paul Giamatti en Tom Wilkinson, veel intenser om te aanschouwen. de begin credits zijn trouwens grandioos waarbij ons duo tegen een regenachtige achtergrond met een privé-jet en een legertje advocaten in slowmotion amechtig elkaar gesticulerende verwijten naar het hoofd slingeren om vervolgens met elkaar op de vuist te gaan. subliem in beeld gezet ook met een denderende soundtrack. en gelukkig weet Gilroy zijn visuele stijl - af en toe in retro, af en toe op exotische bestemmingen, af en toe via split screens (tiens, het is niet Steven Soderbergh die hier aan het roer staat?) - te handhaven zodat de saaie momenten (die er zeker in zitten en meestal ons hoofdduo bevatten) overbrugbaar blijven zodat je toch met een genoegzame glimlach de knappe contra-contra-contra climax meemaakt. Duplicity is noch een komedie noch een thriller, het zit er zowat tussenin en dat geldt ook voor onze beoordeling. het is niet slecht maar ook niet prima, ergens zowat tussenin.

 

3/5