sommigen omschrijven het als een terrorisme van het fantastische medium van film, voor anderen kan het niet slechter zijn opdat het goed wordt. ik ben van de tweede planeet en duik graag het bed in met ontbindende zombies, omzwachtelende mummies of door radioactief geëxperimenteerd gecreëerde mutantenwezens. ik mag dan wel een generatie te laat geboren zijn - onze ouders konden onschuldig gaan kijken naar Ilsa, Messalina of Katharina - cult- en wansmaakfilms gaan eeuwig mee. dit jaar sloegen filmbroeders Quentin Tarantino en Robert Rodriguez de handen in elkaar en brachten een ode aan de exploitatiefilm films van de jaren '60 tot '80 met het Grindhouse project. Death Proof en Planet Terror werden gescheiden uitgebracht in België (enorm spijtig aangezien we zo teasertrailers als Machete moeten missen). Tarantino compenseerde zijn matte dialogentirade met een bliksemschichtende auto-achtervolging maar ofdat het cult was? Rodriguez' Planet Terror is wel één en al bewuste trash. uiteraard geeft hij geen moer om een scenario. in een onooglijk Texasstadje verzamelt hij El Wray (Freddy Rodriguez), de mysterieuze schieter die nooit mist, zijn paaldanseres Cherry Darling (Rose McGowan) die een explosieve geweerprothese gebruikt als been, sheriff Hague (Michael Biehn) en zijn deputy Tolo (een heerlijke Tom - godfather of the gore - Savini), zijn broer J.T. (Jeff Fahey) die tussendoor het ultieme recept voor een barbecuesaus zoekt, de spuitgrage verpleegster Dakota Block (Marley Shelton) en de krullige wetenschapper Abby (Lostster Naveen Andrews). zij nemen het op tegen allen die opzwellende zombies worden die trouwens de slechte pannen van het dak acteren. Bruce Willis' transformatie is hilarisch, Josh Brolin is de etterbak die je wilt zien ontploffen en Quentin Tarantino heeft last van smeltende teelballen. de regie en montage is zoals ie moet zijn: slecht. strepen dwarrelen door het scherm, een bepaald gedeelte van de filmspoel is kwijt en opeenvolgende scènes worden als bussen aan treinwagons gekoppeld. het zorgt voor een geweldige trashsfeer. Rodriguez laat tevens liters bloed en mass over het scherm gieten, vaak vergezeld van in het rondzwierende ledematen. totaal over the top, zoals het dus moet zijn. enkel films die de intentie hebben goed te willen zijn maar totaal de absurde verkeerde kant opgaan doen nog beter. daarom is Planet Terror geen cultfilm, maar wel een ode aan dat genre. cultfilms zijn zo slecht dat ze goed zijn, Rodriguez' ode wil bewust slecht zijn om goed te zijn. spijtig besef je dat af en toe maar kom, de kromme bij de haar gerukte dialogen, de geforceerde acteerprestaties, het spetterende bloed, de zombiegore, onnozel gefluoriserende mislukte wetenschappelijke machines, lachwekkende doodscènes, een martelende regie. alles is zo slecht bedoeld om goed te worden en omdat Rodriguez dit met veel animo en brio brengt, wordt het ook goed bevonden. Planet Terror is de perfecte wansmakelijke planeet om te vertoeven.

 

3,5/5