30 dagen van nacht, het zou echt iets voor mij zijn. eindelijk van die verrekte ochtend vanaf en rustig kunnen genieten van de donkerse stilte. echter in Barrow, Alaska zijn die nachten allerminst het rustigst. jaarlijks zit het opperste noorden daar 30 dagen zonder zon. op de vooravond ervan begint dan ook de uittocht alhoewel er toch zo'n 150-tal habitatten zijn die omwille van persoonlijke redenen hun eigenste koude nest opgewarmd door generatoren verkiezen. zij zijn dit gewend en maken de voorbereidingen om met hun schuldgevoelens de nachten in te treden. toch gaat het dit jaar eventjes anders zijn. voor eeuwen en eeuwen hebben vampieren zich schuil gehouden totdat de mens ging geloven dat zij enkel een mythe waren. lang genoeg voor hen om de slagtanden te slijpen. de jonge sherrif Eben en zijn bijna-af vriendin Stella ruiken al snel onraad wanneer een ganse kudde honden uitgereten zijn en er enkel maar gestapelde ingewanden overblijven. al snel beginnen de vampieren aan het echte werk en wordt Barrow omgetoverd tot een bloedrood wandelend buffet waarbij de stervelingen geen schijn kans van hebben met hun shotguns. Eben weet zich met enkele overlevenden te verschansen op een zolder en tellen angstvallend de nachten af. echter, de vampieren willen hun legende in stand houden en willen iedere getuige aan hun tanden spietsen. Hard Candy regisseur David Slade nam de gelijknamige comic book onder handen en blijft er trouw aan. hij breekt met het Draculagegeven alsof vampieren aristocratische wezens zijn die nooit wijn drinken, hun ogen afwenden van knoflook, sissen bij een kruisbeeld en een toorts in hun hart kunnen missen als kiespijn. neen, de vampieren van Slade zijn moderne bloeddorstige monsters die de keel openrijten van hun slachtoffers, met volle teugen het bloed uit de hard bonzende lichamen zuigen en vervolgens met bloedbedruipend aangezicht hun volgende prooi angstvallig opjagen. Slade laat er geen twijfel over bestaan. de vampieren zijn oppermachtig en op brutale directe horrorwijze zullen hun slachtoffers het geweten hebben. de make-up en grime konden misschien beter geweest zijn. leider Danny Huston lijkt met zijn bleke scheethuid en pikzwarte vergrote lenzen steeds maar de weg kwijt te zijn terwijl zijn manier van bewegen ook maar iets flets heeft. hun handelingen lonen horrorfans de moeite maar aan hun uitstraling kon meer aandacht besteed zijn. bij het groepje overlevenden herkennen we jonge bink Josh Hartnett. hij weet hoe zich te gedragen in een comicverfilming (zie Sin City) en bijt sterk van zich af in de hoofdrol. de nevenrollen echter zijn er maar bijgenomen als verloren zielen die hun eenzaamheid en getormenteerd geweten zonder enig medelijden weggewreten zullen zien. ook hier, hun doodscènes zijn leuk en sterk maar als karakters zijn ze maar een stelletje gedrocht (ja, ook blonde stoot Melissa George kan niet bekoren). ach, Slade wou horror brengen, waarom heb je dan een sterk verhaal of uitgewerkte karakters nodig, als de spanning er maar geamuseerd in zit. en dat is. bovendien kan hij rekenen op een verrassende soundtrack van Brian Reitzell perfect passend bij het donkere sneeuwwit. 30 Days Of Night, met Sam Raimi als producer, biedt guilty pleasure voor de vampierenfans genre Blade en de volgende keer mogen de nachten nog wat langer zijn.

 

2,5/5