Kevin Bacon die opdraaft in wat mogelijks de combinatie wordt van de spanning en sensatie van Saw (immers jonge pretendent en bedenker van de horrorreeks James Wan neemt plaats in de regiestoel) en de keiharde en brutale actie van Death Wish (immers novellist Brian Garfield zette zich aan de Charles Bronson pen). Nick Hume beleeft gelukkige tijden. hij heeft een vetbetaalde job, een schat van een vrouw en twee zonen die als twee handen op één buik met elkaar kibbelen. de oudste zoon blijkt een krak te zijn in het ijshockey en na een succesvolle match ambieert hij een studieplaats in Canada om het te schoppen tot professional. Nick juicht het voorzichtig toe en op de terugweg praten ze na over de toekomstplannen. het lage benzinepeil noopt hen echter te stoppen in een tankstation. terwijl Nick zijn auto vol laat lopen, gaat zoon Brendan iets te bikkelen halen. op dat moment doet een gewelddadige gangsterbende hun intrede die voor één van hen een inwijdingstafereel houden: willekeurig een onschuldige in koele bloede vermoorden. Brendan heeft geen schijn van kans en zijn keel wordt opengereten. Nick's hulp komt te laat maar hij kan nog net het masker van de moordenaar aftrekken en herkent zo diens gezicht. dader gekend en jaren achter tralies denkt Nick maar in de rechtbank blijkt dat het benzinestation geen bewakingscamera had, dat Nick de enige getuige is en er zo maar maximum drie jaar uit te halen is. Nick ziet de rechtvaardigheid hiervan niet in en beslist om dame justitia een handje te helpen. het overwinnen van de moraliteit blijkt niet altijd even makkelijk te zijn maar Nick weet zijn slag te slaan en doodt zijn zoons dader. een gevoel van adrenaline, schuld maar daarna vooral opluchting borrelen bij hem. echter met de beruchte streetgang valt niet te sollen en zij plannen weerwraak waarbij ze niets of niemand ontzien. Nick zal moeten vluchten of vechten voor zijn leven maar zal ook moeten instaan voor de bescherming van vrouw en zoon Lucas. al gauw ontstaat er een oorlog met Nick in het midden maar wraak blijkt levens te veranderen. laatstleden kan je Death Sentence vergelijken met The Punischer en The Brave One, helaas neigt hij meer een kopie te zijn van de tweede dan van de eerste. de opbouw is één en al cliché: een overgelukkige familie, een brutale moord, een berg vol schuldgevoelens, overwinnen van moraliteit, ontpoppen tot moordmachine, nieuw kun je het allemaal niet noemen. de uitwerking blijkt wel recht toe recht aan te zijn met het geweld right in your face. de lang uitgesponnen achtervolgingsscène in de meerdere verdiepingen bevattende parkeergarage met een nijpende climax zorgt ervoor dat je op het puntje van je stoel komt te zitten. en Wan slaagt hier nog enkele keren in waarmee hij aantoont dat hij vakkundig thrillermomenten kan inblikken en de spanning ten top kan brengen. echter de romanbasis van Garfield speelt hem parten. de prent kent geen greintje moraliteit. misschien kun je dat verwachten bij een familiemoord maar de uitwerking is ongeloofwaardig en belachelijk en komt over alsof Nick het allemaal zelf wil zoeken. nochtans levert Bacon een voor hem toch verrassende rol af waarbij hij kaalgeschoren het schorem van de straat eens gaat opkuisen (er is trouwens ook een leuke bijrol voor John Goodman). Death Sentence is een schuldige wraakrit waarbij het uitkijken is naar de actievolle thrillerachtervolgingen maar waarbij je daartussen de niet altijd te appreciëren ongeloofwaardigheid van het verhaal moet slikken.

 

2/5