een tiental jaar geleden toen wij in onze jonge tijd naar dronkemansfuiven gingen was er maar één en enkel één hype: het hakken. als hip hopper stond ik er wat uitlachend naar te kijken maar iedereen kende de muziek en kon de passende litersverspelende stijl willens nillens meedrillen. maar net zoals disco, punk, grunge waaide ook deze imagostijl over. de enkele overlevenden voelen echter dezer tijd de vibe opnieuw met het jumpen. science fiction schrijver Steven Gould gaf aan deze term in 1992 een andere betekenis: teleporteren: zich verplaatsen van de ene naar de andere plaats zonder dat de persoon de ruimte daarvoor moet doorkruisen (joehoe, is allesbehalve nieuw: professor Barabas gaf zelfs deze ruimtedimensie een tijdsdimensie met zijn teletijdmachine). in Ann Arbor worden we voorgesteld aan schoolsukkel David Rice die zeer herkenbaar klunzige pogingen doet om dartele vogel Millie uit te nodigen zijn vriendin te zijn. de andere jongens lachen hem uit en gooien zijn cadeautje aan Millie ver op een bevroren waterplas. David snelt er koppig om maar het ijs is te dun bezaaid en zakt er door. op het moment dat de adem hem dreigt te ontsnappen, komt hij spontaan geteleporteerd terecht in de lokale bibliotheek. iedereen, ook zijn alcoholische zoonslagende vader, denkt dat hij dood is. David grijpt zijn kans om alles en iedereen - en dus ook Millie - in de waan te laten dat hij dood is en zijn eigen leven te leiden. dat kost uiteraard geld maar met zijn supergave is het een makkelijk kunstje om een aantal banken leeg te roven. David pendelt tussen de drukke straten van New York, de sfinxen in Egypte, de surfgolven van de Fiji-eilanden, het colloseum in Rome, de pubs van Londen om tussentijds ook nog wat aan Tokyo Drifting te doen. echter deze levensstijl is een doorn in het oog van de paladins die van standpunt zijn dat God enkel de gave mag hebben overal te kunnen zijn. David krijgt zo al snel leider Roland achter zich aan die echter probeert met medejumper Griffin de rollen om te draaien. echter elementen uit het verleden kunnen hier een serieuze hinderpaal zijn. Hayden Christensen probeert zijn Anakin Skywalker imago van zich af te houden maar gezien zijn plastic face is het maar de vraag of hij niet hetzelfde lot begaan is als zijn filmische zoon Luke Skywalker of herinnert u zich nog Mark Hamill? ook genstert er geen chemie met Rachel Bilson die het teveel moet hebben van haar oogschaduw. Jamie Bell had er duidelijk wel zin in maar komt dan weer overenthousiast over terwijl Samuel L. Jackson enkel een wandelend cliché is van zichzelf. maar eigenlijk zijn het niet deze acteerprestaties die het meest ergeren maar wel de verrassend erbarmelijke special effects. met Go en The Bourne Identity op zijn CV verwacht je van Doug Liman een laat winterse blockbuster pur sang maar hij verslikt zich duidelijk in de kern van het teleporteren: hoe film je iets dat je niet kunt waarnemen. superhelden vallen normaal op door hun outfit en superkracht maar de gave van teleporteren kun je niet filmen en Liman weet duidelijk niet hoe hij dit dan heldhaftig moet maken. de editing spreekt voor zich: amateuristisch. dat er ook nog eens een religieuze ondertoon aan gegeven wordt, maakt het verhaal daarbovenop ook nog eens ongeloofwaardig. Gould heeft in 2004 Reflex geschreven als vervolg op Jumper maar gezien de erbarmelijke filmversie van de eersteling zal je het vervolg ook enkel maar kunnen lezen. Jumper springt allesbehalve een groot gat in de lucht.

 

1,5/5